Kategori Arşivleri: Öykü

Kendi içinde bütünlüğü olan kısa öyküleri bu bölümde bulabilirsiniz.

The Beach


The Beach
The beach had an immaculate look with golden sand stretching as far as the eye could see. You could easily believe it had always been there, untouched since the dawn of time. At the shoreline, the peaceful meeting of the sea and the sand hinted at the harmonious nature of their ageless union. On that summer morning there was a slight breeze which didn’t disturb the glassy surface of the water that shone under the sun.

The only disturbance to this tranquil atmosphere was caused by a young woman who was swimming towards the shore. Upon reaching the shore she took a few steps and lay down. She didn’t seem to be disturbed by the scorchingly hot sand.

The wind began to gain force, and the resulting waves turned the light blue color of the sea to gun grey.

The woman rose up slightly and scanned the horizon. She couldn’t remember where she came from. The clouds were gathering. She didn’t feel cold, but there was an odd chill deep inside her.

She felt all alone and confused. How did she come here? How long had she been swimming? Why was there no one else in sight? How could she possibly go back to where she came from? For a moment, she felt drowned under a wave of melancholy. She tried to take a deep breath to overcome this sensation. Then she asked herself the biggest question of all.
Where am I going to return?

She sat there with her chin resting on her knees. Tears welled in her eyes and when they started to roll down on her cheeks she couldn’t feel the warmth of them. She touched her face and wondered if it was the teardrops or the sea that made her face wet. She slid her fingers through her long blond hair as she always used to do in times of stress. She tried to straighten her curls but her fingers got stuck. She looked at her fingers, expecting to see salt or mud. What was stuck under her fingernails looked more like blood clots.

“I must have hit my head somewhere while swimming, and since I don’t feel any pain it can’t possibly be dangerous”, she thought.

Not knowing what else to do, she sat there and waited.

As the sun rose higher in the sky the heat waves caused a shimmer as if she was in a desert. When she saw a movement, in the horizon, she had to squint to be able to recognize the real identity of the approaching shadow. Was it a man walking in her direction? Oh yes, it was. She could ask him about her whereabouts.

He was a tall man with a black swimsuit. He was all wet and covered with sand. He had a limp and seemed to be dragging his right foot as he walked. There were salty spots on his wavy auburn hair. He had a forlorn look. His pale blue eyes were transfixed on the woman but he seemed to be looking right through her. When he stood there and didn’t say a word, she greeted him and asked him where he came from.

“From the sea”, he said and turned his gaze over the water.
His voice had a deep and muffled tone like someone talking from the bottom of a well.

She said, “I think I am lost.”

He didn’t answer. His gaze was fixed on her again. She had already sensed something weird about his eyes but when she had the chance for a closer look at them she was surprised to see how dull they looked. She could hardly make out the pupils in those frosty blue eyes. He must have been blind. He seemed to be looking at her but in fact he probably looked at where her voice was coming from.

When she lowered her gaze, trying to avoid looking into those dead eyes, she was shocked. There were seaweeds wound on the man’s feet and the toes protruding through those green coils were stripped to the bone. They looked like grinning white teeth in the bloody mouth of a skull. Was this caused by fish bites? She tried hard and suppressed her scream.

When she looked up and saw his face again that sad expression was still there. There was something oddly familiar about the man’s face. It was like someone she knew for a long time looking at her through the years.

He bent down and offered his hand. Although he looked no more than thirty he moved with the stiffness of an arthritic old man. She looked at his hand and hesitated for a moment. Convinced that he was blind she took the hand and let him help her stand up. Surprisingly, his grip was neither warm nor cold. “He wants to show me the way instead of telling” she guessed. He held on to her hand firmly and turned to face the sea.

“Where are we going?”

The anxiety hinted by her quivering voice was far from revealing the real terror she felt.

“We must go now.”

When he took a few steps towards the sea she tried to free her hand but failed. During this brief struggle she saw his back for the first time. There was a deep scar right above his swimsuit. A deep cavity nearly the size of her palm through which she saw the severed and burnt muscles, nerves and the pale white bones of his spine. This man couldn’t possibly be walking. She felt pity along with fear.

He told her something about going back but she couldn’t discern the exact words. He continued his grotesque walk toward the sea, pulling her like a stubborn child. She was frozen with shock and couldn’t give much of a fight to free herself. Her feet formed deep furrows on the beach while he dragged him closer and closer to the ever waiting sea.

She found her strength again and in her desperation she tried to scream and say no but her voice felt strange. A whimper instead of a word. Sound of gurgling water instead of a voice. She extended her left arm to push him but saw that her wrist was bent with an unnatural angle. Her hand was limp. She must’ve had fractured her forearm but somehow felt no pain.

They were closer to the sea now. An ever-stretching blue veil which now seemed to her more like a grey shroud covering the sand. She had a glimpse of something floating on the surface maybe a hundred yards away. She began to remember. Bits and pieces of memories from the happy days long gone. Some of them were like faded and cracked old photographs. Loved ones looking through the years and one of them was the man who was holding her hand right now.

Memories which she couldn’t reach a while ago were now flooding her mind like water rushing inside a sinking boat. The first time they saw that desolate beach on their yacht trip. Dropping the anchor and swimming in the clearest water she had ever seen. Sunbathing on that golden beach. They had danced and chatted all night long on the deck and drank wine under the moonlight.The sea was so still she could hardly feel the yacht sway but nevertheless she felt dizzy. Not sure if that was caused by too much wine or something else, she let her lover carry her to their bed. As she slipped into the arms of a dreamless sleep she was still mumbling the same wish over and over again as she had done all through that evening. “I wish we could stay here on this beach and never ever have to return to our mundane daily lives. It’s as if we were always seeking this paradise. I wish we stayed here forever…”

Those were only three days ago but now it seemed a lifetime away. So some dreams really did come true. Although she could now see that they might look more like nightmares when you were awake.

She stopped resisting. Apart from their awkward walking style they almost seemed like lovers walking  towards the sea. They were walking on the same beach again. They reached the sea hand in hand and kept on walking.

After a while there was no sign of the young couple apart from a few bubbles reaching the surface. The beach was empty again.

A hundred yards off the shoreline a few partly burnt pieces of wood were floating as the only visible sign of the deadly fire which sank the small yacht three days ago.

© 2013 Mustafa Özçınar

Yorum yapın

Öykü altında arşivlenmiş



Seri kulaçlarla kıyıya doğru yüzen genç kadının nerede olduğuna dair en ufak bir fikri bile yoktu. Nihayet kıyıya ulaştığında, kumlarda bir kaç adım attıktan sonra kendini yere bıraktı. Uzun süredir yüzmesine rağmen kızgın kumlar ayaklarını yakmamıştı. Uzandığı yerden şöyle bir doğrulup gözleriyle ufku taradı. Nereden geldiğini hatırlamaya çalışıyor ama bunu başaramıyordu. Deniz ona ait izleri silip eski durgun haline dönmüştü.

Dünyanın en el değmemiş kumsalıydı sanki burası. Göz alabildiğine uzanan altın sarısı kumlar ile denizin buluştuğu çizgi zamanın başlangıcından beri oradaymışcasına bakir görünüyordu. Bu yaz sabahında esen rüzgar denizin pürüzsüz bir cam gibi parıldayan yüzeyini rahatsız edemeyecek kadar hafifti. Etrafta hiç insan izi yoktu.

Rüzgar aniden kuvvetlendi. Suyun yüzeyinde beliren küçük dalgalar denizin o açık mavi rengini kasvetli bir griye çevirdi. Gökyüzünde bulutlar toplanmaya başladı. Genç kadın hiç üşümese de içinin ürperdiğini farketti. Nasıl olmuş da gelmişti bu ıssız kumsala? Neden etrafta kimse yoktu? Nasıl geri dönecekti? Ağır bir hüzün ve umutsuzluk duygusu koca bir dalga gibi sarstı genç kadını. Ansızın, nasıl geri döneceği sorusunu bile anlamsız bırakan bir şey geldi aklına; Nereye dönecekti?

Oturup başını dizlerinin arasına yasladı. Yanaklarından süzülen gözyaşlarının sıcaklığını hissedemiyordu. Yanağına dokundu. Yüzünü ıslatan şey gözyaşları mı yoksa deniz suyu muydu? Parmaklarını hemen yüzünden çekti. Elini saçlarına götürdü bu kez. Sıkıntılı anlarında farketmeden yaptığı gibi parmaklarını uzun sarı saçlarında gezdirip buklelerini düzeltmeye çalıştı. Saçlarına takılan parmaklarını geri çekip baktığında deniz tuzu ya da çamur gibi bir şey göreceğini düşünüyordu ama tırnaklarının arasındaki şeyler daha çok pıhtılaşmış kana benziyordu. Yüzerken başını bir yere çarpmış olmalıydı. Ağrı hissetmediğime göre önemli bir şey olamaz herhalde diye düşündü.

Bir süre ne yapacağını bilemez halde bekledi… Etrafa göz gezdirdiğinde, güneşin de giderek yükselmesiyle, kumlardan çıkan sıcak hava dalgalarının, sanki bir çöldeymiş gibi görüntüyü bulanıklaştırdığını farketti.

Ufukta belli belirsiz bir karaltı görür gibi olan kadın bir görünüp bir kaybolan bu şeyi izledi. Yaklaşmakta olan bir adam mıydı bu? Bu ıssız yerde birisine rastlamak umuduyla elini siper edip gözlerini kısarak dikkatle baktı. Evet, yanlış görmemişti.  Adama sorarak yolunu bulabilirdi belki. Bekledi…

Siyah mayolu, uzun boylu adamın güneş yanığı cildi ıslaktı ve neredeyse tamamen kumla kaplıydı. Dalgalı kumral saçlarının üzerinde yer yer deniz tuzu birikmişti. Deniz mavisi gözlerinde hüzünlü bir ifade vardı. Ayak parmaklarına yosunlar dolanan genç adam sağ bacağına kramp girmişçesine ayağını yerden sürükleyerek kadına yaklaştı ve önce denize doğru daha sonra ise kadının gözlerinin içine bakarak öylece durup beklemeye başladı.

Adamın konuşmaması üzerine genç kadın ona nereden geldiğini sordu. Uzun süredir konuşmadığından olsa gerek çok boğuk çıkan kendi sesini duyunca şaşırdı.

-Denizden, diyen adam bir yandan da geldiği yeri tekrar görmek istermiş gibi gözlerini denize çevirdi.

Sesi sanki derin bir kuyudan gelir gibiydi. Belki de yüzerken su yutmuştur ve o yüzden boğuk ve hırıltılı konuşuyordur diye düşündü kadın. Adam konuşmaya devam etmeyince de,

-Sanırım yolumu kaybettim, diye ekledi.

Adam cevap vermedi. Bakışlarını yeniden kadına çevirmişti. Genç kadın bu gözlerde bir gariplik olduğunu belli belirsiz fark etmişti ama yakından bakıp da adamın mavi gözlerinin ne kadar donuk olduğunu görünce iyiden iyiye şaşırdı. Neredeyse gözbebekleri fark edilmeyecek kadar soluk, buzlu cam gibi bir çift göz. Adam kör olsa gerekti. Kadının gözlerinin içine bakar gibiydi ama sesinin geldiği yöne doğru bakıyor olmalıydı. Adamın kendini göremediğini düşünse bile bakışlarını kaçırmak istedi. Başını eğdi ve adamın ayaklarını yakından görünce ufak bir çığlık atmaktan kendini alamadı. Adamın ayaklarına dolanan yeşil yosunların arasından uzanan parmakları balıklar tarafından kemirilmiş gibi kemiklerine kadar açılmıştı. Açığa çıkmış bembeyaz kemikler kanlı bir ağızda sırıtan dişler gibi görünüyordu. Tekrar gözlerini kaldırdığında adamın yüzünde başından beri varolan hüzünlü ifadede en ufak bir değişiklik olmadığını fark etti. Bu yüzde tanıdık bir şeyler vardı. Sanki çok eskiden tanıdığı biri yılların ardından kendisine bakıyordu.

Adam kadına doğru eğilip elini uzattı. Eğilirken hareketleri çok tutuktu. Beli ise garip bir açıyla kırılmıştı. Kadın şaşkın bir şekilde uzanan bu ele baktı. Bir an ne yapacağını bilemeden öylece bekledi. Adamın kör olduğuna iyice kanaat getirince uzanan eli tutup kendini ayağa kaldırmasına izin verdi. Adamın eli ne sıcak ne de soğuktu. Herhalde yolu tarif etmektense gösterecek diye düşündü. Kadının elini sıkıca tutan adam denize doğru döndü.

-Nereye gidiyoruz?

Sesindeki titreme hissettiği korkunun boyutlarını yansıtmaktan çok uzaktı.

-Artık gitmeliyiz.

Adam denize doğru bir iki adım atarken kadın elini kurtarmak için geriye doğru bir hamle yaptı. Ancak adam elini o kadar sıkı tutuyordu ki kurtulması  neredeyse imkansızdı. Bu itişme sırasında adam bir an için arkasını dönünce kadın bir şok daha yaşadı. Adamın sırtında, mayosunun hemen üzerinden başlayan büyük bir yara vardı. Tam belkemiğinin üzerinde derin bir oyuk. Bir avuç büyüklüğündeki yaranın içinde soluk beyaz kemikler, bunları birbirine bağlayan ve aralarından çıkan parçalanmış kas ve sinirler görünüyordu. Bu adam yürüyor olamazdı. Kadının içini dehşetle beraber bir acıma duygusu da kapladı.

Adam, bir kez daha, gitmeleri gerektiğini söyleyip denize doğru kadını da çekerek yürümeye devam etti. Kadın yürümüyordu ama tam anlamıyla direndiği de söylenemezdi. Ayakları yerde sürüklenerek adamın peşinden şaşkın bir şekilde gidiyordu. Son bir kez kurtulmayı denerken sol kolunu uzatıp adamı itmeye çalıştı. Kolunu uzattığında elinin garip bir şekilde sallandığını gördü. Bileğinin kırık olduğunu anladı. Nasıl oluyor da hiçbir acı hissetmiyordu?

Denize yaklaşmışlardı. Başını kaldırıp baktığında ileride suyun üzerinde yüzen bir şeyler gördü. Bazı şeyleri hatırlamaya başladı. Eski mutlu günlerden bölük pörçük birkaç anı. Güneşte sararıp solmuş ve kenarları yırtılmış eski fotoğraflar. Bu fotoğraflarda şu anda elini tutan adam da vardı. Direnmekten vazgeçti. Yürüyüşlerindeki gariplik ve yaralarını görmezseniz onları denize doğru yürüyen sevgililer sanabilirdiniz.

Adamla el ele adım adım denize doğru yaklaşırken, az öncesine kadar ulaşamadığı anılar batık bir tekneye dolan sular gibi zihnine hücum etmeye başlamıştı genç kadının. Tekneleriyle çıktıkları tatilde o ıssız kumsalı ilk gördükleri an. Demir atıp yüzüşleri. Kumsalda güneşlenmeleri. O unutulmaz günün gecesinde ay ışığı altında güvertede oturup yaptıkları sohbet. Keşke hiç ayrılmasak bu kumsaldan demişti. Hayatımız boyunca sanki burayı aramışız. Keşke sıkıcı hayatımıza ve günlük sorunlarımıza hiç geri dönmesek. Sonsuza dek bu kumsalda kalsak…

Bunları konuşalı henüz üç gün olmuştu ama sanki bir ömür kadar uzak geliyordu kadına. Demek ki bazı dualar kabul ediliyordu. Kabusa dönüşseler bile.

Şimdi yine o kumsalda el ele yürüyorlardı. Denize ulaşmışlardı. İlerlemeye devam ettiler. Bir süre sonra suyun yüzeyinde birkaç küçük hava kabarcığı dışında hiçbir iz kalmamıştı. Kumsal yine ıssızdı. Birkaç yüz metre açıkta ise üç gün önce batan tekneden arda kalan parçalar ve sızan motor yağı henüz fark edilmemiş ölümcül kazanın yerini belirten izler olarak yüzmeye devam ediyordu.


Yorum yapın

Öykü altında arşivlenmiş